Impressie van de reis van Peter & Martijn naar Peru

september 2006

Santa Rosa

Santa Rosa de Lima


Lima - Woensdagochtend ontbijten we tussen Las Artes en het politiebureau in. We bezetten het laatste van de drie tafeltjes in het etablissementje. Er worden zoete broodjes geserveerd en melk met een scheutje koffie. We laten het gewoon over ons heenkomen. Met een gevulde maag stappen we weer naar buiten. Het blijkt plotseling Santa Rosa de Lima te zijn. Winkels dicht, processies geopend! We vallen met de neus in de stoet van de wijkagent. De processie gaat gepaard met kleine explosies: het knalvuurwerk is vroeg dit jaar.

We zoeken een veilig onderkomen bij een sinaasappelsapverkoopster. Een glas vol vitamine C voor 1 nueva sol! Geheel in de geest van Santa Rosa de Lima schuiven we even later nabij het Plaza de Armas (onthou die naam) aan voor koffie met pecantaart.

Een glas vol vitamine C...

Zo weer een lekker hapje...






Wednesday, August 30, 2006
Vuelo

onze vlucht naar Cusco/Cuzco/Q´osqo Aan het eind van deze ochtend laten we ons naar Jorge Chavez taxiën, waar om half twee onze vlucht vertrekt naar Cusco/Cuzco/Q´osqo.
We houden het even op Cusco. Het inchecken gaat supersnel en we moeten nu de resterende 2 uur doorbrengen in de domestic terminal.
Dat valt niet mee. We hebben trek, maar het eetaanbod is beperkt. De onvermijdelijke McDonald´s is omgeven door Papa John´s (pizza en pasta) en Dunkin Donuts (koffie en, inderdaad, donuts). De donuttent blijkt tevens omelet te serveren (hoewel, serveren, men schuift het over de toonbank). Daar doen we het voor. Verrassing: de vegetarische kaasomelet blijkt ook ham te bevatten. Een extraatje waarvoor niets hoeft te worden betaald. Voor deze gulheid moet Martijn toch bedanken. Peter ontfermt zich over dit buitenkansje en een nieuwe kaasomelet (“Zeker weten, geen ham?”) is in de maak. Voordat we het weten is het tijd om te boarden en zetten we koers richting Cusco langs de Andes.

Soroche


Cusco (ruim 3300 meter boven zeeniveau) –
We zijn aangekomen in hostal Marani in Cusco. Nog geen 24 uur na aankomst in Peru zitten we letterlijk op duizelingwekkende hoogte. Hoogteziekte klopt aan onze deur. Duizeligheid, hoofdpijn, buikkrampen: das ganze Program. We doen het rustig aan, we hebben weinig keus en we willen eigenlijk ook niets anders. Cocathee is de remedie en we slobberen het hete water met blad en al weg (of M&M´s ook goed zijn tegen hoogteziekte is vooralsnog niet bekend). Hoogteziekte of niet, onder voortvarende leiding van Elizabeth reserveren we ons bezoek aan Machu Picchu: taxi naar het station, treinreis, hotelovernachting in Aguas Calientes, bus naar MaPi, gids bij MaPi, entree voor MaPi, bus terug naar AC, trein terug naar Cusco en taxi terug naar het hotel. Deze packagedeal is goed voor een gemiddeld Peruaans maandsalaris, zo schatten wij.
We houden de actieradius beperkt en schuifelen naar Plaza San Blas, een populaire hangout voor de plaatselijke jeugd. We vinden er een leuk eetplekje waar we buiten kunnen zitten. Gefrituurde yuca en geroosterde alpaca worden eerlijk over onze borden verdeeld.


Tranquilo

Cusco – Herstellend van jetlag en hoogteziekte plannen we voor vandaag een wandeletappe. We bekijken de Iglesia de Compania, een jezuïtenkerk. En hangen wat rond op het Plaza de Armas (daar is ´ie weer) als gewillig slachtoffer voor de hardwerkende souvenirverkopers.

als gewillig slachtoffer Plaza de Armas by night

Op audiëntie in Puno

Puno – Gisternamiddag, bij terugkeer van het fijne koffietentje, was Plaza de Armas gevuld met scholieren die een jubileum vierden van hun school. Alweer een parade! En wat voor één: in traditionele en een stuk minder traditionele kleding werd gedanst en gehuppeld op de muziek van de drumband. De digitale camera van Peter was een prooi voor een groep lokale nozems in zilverfolie.

lokale nozems in zilverfolie


Nauwelijks bekomen van de schoolparade was er vanochtend wéér een optocht! Ditmaal betrof het het wekelijkse festijn onder toeziend oog van burgemeester Mariano Portugal (man met de sjerp), met vandaag een heel speciaal gast op het bordes (zie foto, rechts van de burgemeester).

Mariano Portugal (man met de sjerp)

 

 

 

 

 

Cheeses Christ & Nice to Meat

Puno – De zondagse markt van Puno biedt een opvallende mix van religie en handelswaar.




 

 


Friday, September 01, 2006

Warm water


Aguas Calientes – Is het hier toeristisch? Zonder meer. Vinden we dat erg? Niet voor een paar uur. Zeker niet als aan het eind van de toeristenwinkeltjes en toeristenrestaurantjes de ingang is naar de heetwaterbronnen waaraan dit dorpje aan de voet van Machu Picchu zijn naam ontleend.



 

 

 

 

 

Saturday, September 02, 2006

Machu Picchu


Zaterdagochtend, 6 uur: we wachten op onze gids. Maar er is geen gids. Dan: een mannetje. Is hij onze gids? Nee, het mannetje neemt ons mee naar de bus. In de bus: een vrouwtje. Is zij de gids? Zij is een gids. Maar is zij onze gids? We weten het niet. De bus gaat rijden. Het is al zonnig, maar boven, helemaal boven waar Machu Picchu ligt, daar hangt dunne bewolking. We zijn er, bij de toegang naar Machu Picchu. Er staan gidsen. Ze roepen namen van mensen die bij hun horen. Onze namen (of iets dat daar op lijkt) worden niet geroepen. We besluiten dat onze duurbetaalde gids verdwenen is in de jungle van Machu Picchu, verslonden door een slang, condor of poema. Of alledrie. Plan B treedt in werking: ter plekke huren we een gids. Gids 1 kost 30 US dollar voor 3 uur en spreekt geen Engels maar wel heel goed Spaans: "U toch ook?", vraagt ze. Tsja. Ondertussen is Peter met Gids 2 in gesprek. Dit heeft succes: achter de toegangspoort van MaPi wacht Gids 3 die ons adopteert. Ze heeft een hoedje op met een rood logo van Condor Travel en een bijpassend kaki-shirtje. Dit geeft vertrouwen. We sluiten ons aan bij het groepje dat bestaat uit 2 Fransen, 2 Israelis, 2 Amerikanen en 2 Aussies. De vrouwelijke Aussie ziet er uit alsof ze na de rondleiding in MaPi direct doorvliegt naar een hippe dansclub in Londen. Of New York. Het naveltruitje onthult een tribaltatoo op de rug. Niet zeker of het een Inca-tafereeltje betreft. MaPi is indrukwekkend. De ochtendnevel trekt snel op en onhult de ruines aan de voet van de Hyuana Picchu. We komen ogen en filmrolletjes te kort.

 

Sunday, September 03, 2006

Een zondag in de Valle Sagrado

Cusco – We slapen wat uit in Hostal La Grial (Marani was vol) na een onrustige nacht. De dunne raampjes hebben ons niet kunnen beschermen tegen de geluiden van uitgaand Cusco. Veel gezang, geroep en geblaf (van uitgaande honden). Na het ontbijt verhuizen we terug naar Marani en leveren twee zakken met was af bij de wasmevrouw tegenover het hostal. Met taxi en busje rijden we naar Pisaq voor de zondagse markt. In de bus gaan we gezellige hand- en voetconversaties aan met de mensen die naast ons zitten. PSV-aanvaller Jefferson Farfán is altijd een goed onderwerp. Na het marktbezoek wandelen we naar de Intihuantana-ruïnes die boven Pisaq liggen. Een pittige wandeling bergop in de middagzon. Eenmaal boven bij de ruïnes doen we ons tegoed aan zoute crackertje van het merk Social Club. We kijken met gemengde gevoelens hoe busladingen toeristen aan de achterkant vlakbij de ruïnes worden afgezet en de laatste 300 meter lopen. Grrr...

Autovagón


We zijn er weer op tijd bij: om 5 uur ´s ochtends wordt op onze hostalkamerdeur geklopt, maar wij zijn dan al wakker! De adrenalinerush is op gang gekomen: we gaan naar Machu Picchu! Of beter: we gaan morgen naar Machu Picchu, vandaag gaan we naar Aguas Calientes. Vanuit AC is het nog een half uurtje met de bus naar de ingang van MaPi. Die rit staat voor zaterdagochtend op het program. In AC mogen we de hele vrijdag rondhobbelen, koffie drinken en ons vooral niet te druk maken.
De weg naar Aguas Calientes leggen we af met de Autovagón Vistadome, een comfortabele toeristentrein die in ruim 3 uur de 110 kilometer tussen Cusco en AC aflegt. De treinreis is een genot: we passeren schitterende landschappen, met llama´s en llamadrijvers, koeien en koeiendrijvers, alpaca´s en, inderdaad, alpacadrijvers. Besneeuwde toppen trekken vorbij (of eigenlijk trekken wij voorbij de toppen). Er wordt een bescheiden doch zeer smakelijk ontbijt geserveerd: we ruilen de plakjes chorizo en queso met elkaar. Voordat we het weten roept treinstewardess Sonia om dat we op onze bestemming zijn: Estación Machu Picchu (eigenlijk dus Aguas Calientes, maar een kniesoor etc.)


Monday, September 04, 2006

Slang, poema, condor


Cusco – Kriskras door Cusco cruisen als taxi vermomde Daewoo Tico´s. Deze middag nemen we er één naar de ruïnes van Sacsayhuaman, in de heuvels van Cusco. De gelukkige bezitters van een boleto turistico worden we bij de ingang van de ruïnes door een ietwat verlegen vrouwelijke gids benaderd met de vraag of we door haar rondgeleid willen worden. Dat lijkt ons een goed plan en we informeren naar de prijs van een rondleiding. Dan komt het altijd lastige “Wat u ervoor over heeft.” Tsja. Lastig. Na enig aandringen onzerzijds om toch zelf een tarief te noemen zegt ze bijna schuchter: “20 soles.” Misschien hadden hier nu prijsonderhandelingen moeten plaatsvinden, maar we gaan direct akkoord met deze (omgerekend) 5 euro. Sacsayhuaman is indrukwekkend, de uitleg door de gids feilloos. Wij moeten raden welke dieren door de kolosale stenen worden gevormd. Het standaardantwoord van Martijn is ´condor´, terwijl Peter met ´eend´, ´slang´ en ´hagedis´ drie uit drie scoort. Na bijna een uur nemen we afscheid van de gids. Haar glimlach doet vermoeden dat de 30 soles die we uiteindelijk betalen op z´n minst marktconform is. De lucht betrekt, onweer nadert en we worden derhalve gedwongen tot een bliksembezoek aan de ruïnes van Q´enqo. Via het witte Jezusbeeld (naar het schijnt een cadeau van de Arabieren), dat vooral opvalt door de buitenproportioneel grote handen, wandelen we in stevige pas naar binnen, terug naar Cusco. We installeren ons voor hipkoffieplekje The Muse, alwaar we snel gezelschap krijgen van kinderen, llama´s en andere vaste onderdelen uit het Peruaanse straatbeeld.









 

 



Tuesday, September 05, 2006

Inka Express











Puno – Vandaag Cusco met enig pijn in ons hart achtergelaten. De dagen bij Marani waren erg fijn. Maar we moeten verder, want we moeten door. In dit geval met de Inka Express naar het op bijna 4 kilometer hoog gelegen Puno. De lange busrit wordt onderbroken door diverse korte excursies naar Inca-ruïnes, pre-Inca-ruïnes en koloniale kerken. Het verveelt geen moment. Bij de korte stop bij La Raya (4300 meter boven ANP), het hoogste punt van de route en de grens van de regio Cusco en Puno, worden we begroet door een grote zak chips met daarachter een klein meisje. Aan het eind van de middag komen we aan in Puno en gaan op zoek naar een hotel. Totorani Inn blijkt meteen raak. We checken in en gaan op zoek naar een plek om te eten. De spaghetti bolognesi luidt voor de helft van het reisgezelschap het begin in van 36 uur ziekte.

Wednesday, September 06, 2006

Futbol

Puno - Zojuist Peru zien gelijk spelen tegen Ecuador, 1-1. Laatste kwartier gezien in polleria El Rico Riko. Jefferson kopte vlak voor tijd net naast/over. Het was gelukkig maar een vriendschappelijke wedstrijd. Notabene op een American Footballveld...

Salud
En gezondheid! De eerste nacht in Puno was onrustig. Frequent toiletbezoek, een gebroken nacht, het ontbijt om 8 uur aan je voorbij laten gaan, de ORS-verpakking aanbreken, kortom: ziek, zwak en misselijk aan de oevers van het hoogste meer ter wereld.

Salud 2

Puno - Hij is weer beter!


 


We hebben een erg leuke koffieplek ontdekt. Twee tafeltjes en evenveel parasolletjes, een prachtig binnenplaatsje in de luwte van (jawel) Plaza de Armas


.

 

 

 

 

 

 

 

Thursday, September 07, 2006

Chullpa




Puno - We laten ons deze middag per toeristenbusje vervoeren voor een opbeurende excursie naar de graftorens van Sillustani.

Op de terugweg stoppen we voor een huisbezoek, een soort compound dat zeven personen huisvest en geheel gebouwd is van modder en stro. De halve regio bestaat uit dit type woningen. We doen ons tegoed aan kleine gepofte aardappeltjes met, ongelogen, een sausje van gemalen moddersteen. ¡Muy rico!




Friday, September 08, 2006

Eilandgasten

Puno - Vandaag gaat het beginnen: we gaan Lago Titicaca op, ´s werelds hoogst gelegen bevaarbare meer op de grens met Bolivia. Op het programma staan een bezoek aan de drijvende rieteilanden van de Uros-stam, een overnachting op het eiland Amantaní en daags erna de oversteek naar Isla de Taquile.



 

 

 

 

 

Saturday, September 09, 2006

Eilandgasten 2












 

 

 

 


Puno – Terug in de wereld van auto´s, honden, warm water en Skype. De tocht over het meer was indrukwekkend, de kennismaking met de gebruiken en gewoontes van de eilandbewoners onvergetelijk. De rieteilanden van de Uros zijn onwaarschijnlijk ingenieus gebouwd, maar moeten wel elke twee jaar geheel vervangen worden. De levensstandaard van de Uros lijkt mede dankzij het toerisme op een zeer aanvaardbaar niveau te liggen.
Van de Uros naar Amantaní, met bijna 4000 inwoners één van de grotere eilanden op het Peruaanse deel van het meer. We worden in het haventje opgevangen door Alex, de oudste dochter van ons gastgezin, waar we samen met twee reizigers uit München de nacht zullen doorbrengen. De gastenkamers zijn eenvoudig, een zonnepaneel voedt een klein tl-lampje in onze kamer. Na de lunch moeten zes toeristen aantreden op het betonnen voetbalveld van Amantaní. In de ijle lucht legt de Chileens/Brits/Japans/Duits /Nederlandse combinatie het met 4-5 af tegen de plaatselijke beloften. De cooling down komt in de vorm van een intensieve klim naar het hoogste punt van het eiland om de zonsondergang te aanschouwen. ´s Avonds eten we aardappelsoep en een smakelijke rijst-macaroni combo. De door ons meegebrachte appels, mandarijnen, bananen, kaarsen en lucifers vallen in goede aarde. Na het diner is het feest in de plaatselijke danszaal. De volle maan weerkaatst op het meer en zorgt ervoor dat we zonder problemen de weg terug kunnen vinden naar ons gastgezin.Zaterdagochtend nemen we na het ontbijt afscheid van Alex, Wilson en de andere leden van ons gastgezin. We steken over naar Isla de Taquile, een tochtje van een uur. De gids spreekt af dat we elkaar op het centrale plein treffen. Dit Plaza de Armas (gut) ligt op enkele honderden meters boven de haven, een klim waarvoor we 60 minuten krijgen en die gaan nu in! We laten ons niet van de wijs brengen en nemen de uitzichten tot in het diepst van onze poriën op: de schitterende sneeuwtoppen van de Boliviaanse Cordilleira liggen aan het eind van het meer en blijven gedurende de wandeling onze aandacht trekken. Taquile is kleiner dan Amantaní, maar lijkt welvarender. Er zijn restaurantjes en cafeetjes. En een door de bewoners zelf gemaakte foto-expositie over het leven op dit eiland. Boeiend. Na de lunch varen we terug naar Puno. Tijdens de drie uur op de boot laten we de indrukken van de afgelopen 30 uur op ons inwerken.